κάποτε γινόταν

*  *  * « Δευτέρα το καταλαβαίνω. Αλλά Σάββατο; Γίνεται να μη μ’ αγαπάς Σάββατο; » Όχι, δε γινόταν.   Έστριψε το τιμόνι από...


*  *  *

«Δευτέρα το καταλαβαίνω. Αλλά Σάββατο; Γίνεται να μη μ’ αγαπάς Σάββατο;»

Όχι, δε γινόταν. 
Έστριψε το τιμόνι απότομα, για μια στιγμή, σαν να ήθελε να κάνει το μοιραίο λάθος. 
Μεσογείων, Παπανικολή, Κηφισίας, φανάρι, αριστερά. 

«Ζήτα μου ό,τι θέλεις και θα το κάνω». 

Πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι την πιθανότητα να με αγαπάς πραγματικά. 
Πώς μπορείς να αγαπήσεις όταν προδίδεις με τόση ευκολία; 
Μπορεί και να μπορείς. 
Εγώ δεν μπορώ. 

Δε γίνεται να μη μ’ αγαπάς Σάββατο. 
Τα είχαμε συμφωνήσει. Γιατί βγαίναμε και περνούσαμε καλά και πηγαίναμε σε όμορφα εστιατόρια..

«Κοίτα ένα όμορφο ζευγάρι». Κοίτα. 
Υστερία, φόβος, πανικός. «Ποια είναι αυτή», «Ποιος είναι ο Χρήστος;», «Δεν τον ξέρω. Δεν τον ξέρω σου λέω!», «Πότε τη γνώρισες; Μίλα! είναι καλύτερη από εμένα;;; Γιατί δε μιλάς, σε ρωτάω είναι καλύτερη;» 
«Νομίζω πως με πιέζεις λίγο στο μεσαίο κόκκαλο του λαιμού». Λαιμό με λαιμό.

«Έλα να κάνουμε έρωτα μωρό μου, έλα να τα διώξουμε όλα μακριά! Έλα, βάλε τα πόδια σου γύρω από τη μέση μου, κάτσε πάνω μου. 
Φίλα με.»

Πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι τη μέρα που δε θα θυμάμαι αν υπήρξες. Μου 'παν πως θα’ ρθει. 
Με θυμάσαι; Τι θυμάσαι; Γιατί σταμάτησες να μιλάς; 
«Βάλε το χέρι σου στην καρδιά μου. Την ακούς; Για σένα χτυπάει». {αγκαλιά εμβρυακή} 

Από τις πέντε μου αισθήσεις είσαι η όραση. 
Δεν πιστεύω πως στη ζωή μου μπορώ να διεκδικήσω λίγη παραπάνω πραγματικότητα, αληθινή πραγματικότητα, σαν αυτή που νόμιζα πως είχα μαζί σου. Στιγμές που να βάζω ολόκληρο τον εαυτό μου μέσα.  
Ζω, ξυπνάω, διαβάζω, κοιμάμαι μόνη μου. Δεν είσαι μέρος μου πια. 
Πιθανότατα δε θα γίνεις πάλι ποτέ. Πες πως γλιτώσαμε. 

Πάρε τα μάτια σου από πάνω μου. 

Θέλω να αναπνεύσω. 

Κάποτε μου χες πει πως ήμουν η μία.

*  *  *

Παλιά ήμουν φειδωλή στο να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Δεν ξέρω.. το φοβόμουνα το νέο, το άγνωστο, το τόσο- και ποιός ξέρει πόσο διαφορετικό- από μένα. Μα έχω αλλάξει και τους καινούριους ανθρώπους τους θέλω πολύ κοντά μου πια. Γιατί κάθε ανακάλυψη εαυτού είναι συναρπαστική. Με τους ανθρώπους που γνωρίζω τον τελευταίο καιρό έμαθα να αγαπώ την λέξη "όμορφος" γιατί περιγράφει το βαθύτερο και πιο ουσιαστικό περιεχόμενο ενός ανθρώπου. Και επιμένω πως το είναι του ανθρώπου αποτυπώνεται καλύτερα στο χαρτί.. Μια καινούρια φίλη μου έστειλε τα παραπάνω και πρέπει όντως να είναι πολύ όμορφος άνθρωπος. 
Μπονουί*liz.


You Might Also Like

0 σημειώσεις

.

.