τι άλλο

Ακούω το σκουπιδιάρικο. Περίεργο.. είναι η δεύτερη φορά σε μία βδομάδα. Γιατί το να ακούς το σκουπιδιάρικο τα ξημερώματα σχεδόν είναι δείγ...

Ακούω το σκουπιδιάρικο. Περίεργο.. είναι η δεύτερη φορά σε μία βδομάδα. Γιατί το να ακούς το σκουπιδιάρικο τα ξημερώματα σχεδόν είναι δείγμα ζωής -ανάλογης με την κατάσταση πάντα. Εγώ είμαι ξύπνια, όμως, αυτό είναι πλέον θετικό. Όταν καταφεύγω στον ύπνο με φοβάμαι. Όταν ξενυχτάω έχω λόγο, αυτό σημαίνει. Έχω λόγο να μένω ξύπνια.

Κάποτε διάβαζα ιστορίες, κάποτε έβλεπα εκείνη την ταινία που πετύχαινα τυχαία γυρνώντας σπίτι, ή μ'έπαιρνε η ώρα αγκαλιά μ'εκείνο το βιβλίο, ή διάβαζα για την εξεταστική, ή μιλούσα μαζί σου, ή κάπνιζα ένα τελευταίο τσιγάρο για τελευταία φορά στο μπαλκόνι μου - ήταν καλοκαίρι σ'αυτό το κάποτε - και περίμενα καρτερικά να ξημερώσει. Άλλοτε λέγαμε ιστορίες, βλέπαμε εκείνη την ταινία που πετυχαίναμε τυχαία γυρνώντας σπίτι, ή μας έπαιρνε η ώρα αγκαλιά, ή μου διάβαζες εκείνο το βιβλίο, ή μιλούσαμε στο τηλέφωνο, ή κάναμε ένα τελευταίο τσιγάρο στο μπαλκόνι μου - ήταν καλοκαίρι.. κάθε μήνα ήταν καλοκαίρι σ'αυτό το άλλοτε- και περιμέναμε καρτερικά να ξημερώσει. 


Πάντα με μάγευε αυτή η εναλλαγή από το μαύρο στο σχεδόν λευκό μέσα σε λίγα λεπτά. Μπλε και μετά το μοβ κι αυτό το σκούρο ροζ με κόκκινο και μετά ο ήλιος κατά κίτρινος και γαλάζιο και σχεδόν λευκό. Και τότε έπεφτα ήρεμη στο κρεβάτι μου σαν η προσωπική ηρωίδα του εαυτού μου και του κόσμου που ταξίδευα.
"Το κερδίσαμε κι αυτό το Ξημέρωμα..", μουρμούριζα και σταύρωνα τα χέρια στο στήθος. Η ικανοποίηση και η ψύχρα λίγο, από αυτό το αεράκι που νανουρίζει. Είναι προνόμιο να βλέπεις την ανατολή του ήλιου, σου έλεγα. Νιώθεις πως χίλια χρώματα δεν είναι αρκετά για να αποτυπώσεις ένα ξημέρωμα πώς μόνο με συναισθήματα μπορείς να αντιστοιχίσεις ό,τι βλέπεις.

Και όταν δεν κοιμάμαι κάνω πράγματα.. αλλά περισσότερο δεν κάνω πράγματα τώρα. 
Θέλω/ ελπίζω/ σκέφτομαι/ φαντάζομαι ότι κάνω πράγματα.

Εκεί που περιμένω την ανατολή, στήνω μία σκηνή πρόχειρα. Συνήθως ένας-δύο ηθοποιοί είναι αρκετοί. Ενδυματολογικά-σκηνογραφίες είναι ήδη έτοιμα. Σκηνοθετώ λίγο γενικά και μετά οι διάλογοι.. Και ξέρεις, σκέφτομαι ώρες ώρες όλες αυτές τις πριν-το-ξημέρωμα-στιγμές που πέρασα μόνη μου ξύπνια και τις εκατοντάδες σκηνές θυμάμαι που παίξαμε μαζί. Θυμάμαι, πίστευα ότι έχοντας κάνει τόσους μακρόσυρτους διαλόγους στο μυαλό μου, όταν σε δω απλώς θα κοιταζόμαστε. Αλλά είναι που κάθε φορά ξεχνάω να υπολογίσω τους εξωτερικούς παράγοντες.. τα προγράμματά μας, τον χρόνο που διαθέτουμε, τους γύρω, τον καιρό... εσένα.
Και δες.. Δεν σε γράφω πια με κεφαλαίο. Αυτά είναι τα κατάλοιπα μιας απομυθοποίησης. 


Άρχισε και να ψιχαλίζει. Κρίμα.. Μάιος μήνας και να βρέχει. Έπιασα το μικρότερο κρίμα στη σειρά και ακολούθησα μια φθίνουσα πορεία για λίγο. Μετά τον καιρό είναι το σπίτι, οι διαδρομές, τα ταξίδια, εμείς.. και τα δύο εισιτήρια για 'κείνο το θέατρο με τις βουκαμβίλιες στην είσοδο που πάντα μας έκανε να χαμογελάμε πριν μπούμε. Στα είχα αφήσει πάνω στο γραφείο. Να πήγες άραγε.. Έπρεπε να τα πάρεις και να πας. Ήταν αρχαία τραγωδία, οι αγαπημένες σου.
Άλλωστε.. τι άλλο θα μπορούσε.


You Might Also Like

2 σημειώσεις

  1. ''Δεν σε γράφω πια με κεφαλαίο. Αυτά είναι τα κατάλοιπα μιας απομυθοποίησης.''
    Λίζα ο λόγος σου καταφέρνει να φυλακίζει νοήματα σε λίγες μόνο λέξεις και αυτό είναι χάρισμα ή ταλέντο.
    Lucky to read you

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι αυτό πολύ ωραίο κείμενο. Θα συμφωνήσω με το παραπάνω ανώνυμο σχόλιο. Καλό μεσημέρι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

.

.