υποκατάστατα

Κάθε νύχτα διαφέρει. Τότε έλεγα κάθε νύχτα με ενδιαφέρει. Τώρα είναι αλλιώς, τώρα όλα διαφέρουν. Αναρωτιέμαι για την ζωή μου. Πώς γίνεται ν...

Κάθε νύχτα διαφέρει.
Τότε έλεγα κάθε νύχτα με ενδιαφέρει. Τώρα είναι αλλιώς, τώρα όλα διαφέρουν. Αναρωτιέμαι για την ζωή μου. Πώς γίνεται να την βαριέμαι τόσο γρήγορα; Να με κουράζει, να με πνίγει. Τους τελευταίους μήνες ψάχνω να βρω μια νύχτα να κρατήσει λίγο παραπάνω. Νιώθω ότι όλα μου τα μυστικά είναι κρυμμένα στο σκοτάδι, στον ουρανό με την Κασσιόπη κι ένα φεγγάρι που μισοφαίνεται. Και δεν προλαβαίνω να ψάξω γιατί κάθομαι με τις ώρες και ταξιδεύω χωρίς να ξέρω για που, μέχρι το ξημέρωμα.

Δεν θέλω να καπνίζω, το αποφεύγω. Μα ψάχνω θέση κοντά σε καπνιστές να νιώθω λίγο από την ανακούφιση της πρώτης ρουφιξιάς και της τελευταίας. Εκεί που μισοκλείνεις λίγο τα μάτια σαν από παράπονο. Και ψάχνω θέση κοντά σε ανθρώπους με συναισθήματα, κοντά σε ανθρώπους που αγκάλιάζουν και αγκαλίαζονται, που κλαίνε και γελούν δυνατά, που βιώνουν το μέσα τους ως απτή πραγματικότητα. Μα κρατάω πάντα μια απόσταση ασφαλείας, δεν θέλω να πέσω. Και ψάχνω θέση σε άλλους που δεν νιώθουν τον έρωτα να πάρω λίγο μυρωδιά από το πώς είναι να μην σε αγγίζει αυτό το τέλειο που μπορεί να σε τελειώσει. Μα τα βράδια συνεχίζω και διαβάζω ιστορίες του Μπουκόφσκι και ποιήματα του Λειβαδίτη, κι αυτό με τρώει, αγάπη μου. Γιατί γινομαι σιγά σιγά ένα με αυτό που έβλεπα σε σένα, ένας αθεράπευτα ρομαντικός ασθενής που ζει σε διαφορετικές πραγματικότητες.

Κι έτσι οι νύχτες μου πια έγιναν διαφορετικές.
Και βλέπω τον εαυτό μου μέσα στα υποκατάστατα. Υποκατάστατα καπνού, υποκατάστατα συναισθημάτων, υποκατάστατα έρωτα.. Μα το πιο μεγάλο σφάλμα μου είναι ότι ψάχνω θέση σε σκάρτες επικοινωνίες. Υποκατάστατο σ'αυτό δεν έχει. Και στύβω το μυαλό μου να δημιουργήσω, με αγνώστους, με γνωστούς, να καλύψω ένα κενό που δεν καλύπτεται γιατί μοιάζει να κρυστάλλωσε πια η επιφάνεια.
Καμιά φορά ψαχνω συγκινήσεις. Φυσάω τον καπνό προς τα πάνω, μες τα μάτια μου και πάλι δεν δακρύζω. Μόνο πονάω λίγο και πάλι απ'την αρχή. Κι αν καμιά στιγμή το πετυχαίνω περιμένω μέχρι τα δάκρυα να φτάσουν στα χείλη μου και να θυμηθώ. Τότε σταματάω γιατί θυμάμαι και μου έρχονται όλες οι σκέψεις μας που πάντα ήταν αλληλένδετες και δεν μπορώ να σταματήσω τους συνειρμούς που έρχονται ο ένας μετά τον άλλον σαν αστραπή. Και μετά ισοπεδώνω τα πάντα. Τους καπνούς των άλλων, τα συναισθήματα, τους υποτυπώδεις έρωτες, τις ετερόφωτες συγκινήσεις.. Και ανάβω ένα τσιγάρο -στην πρώτη ρουφιξιά δεν σκέφτομαι ακόμα-, θυμάμαι την τελευταία αγκαλιά, παίρνω στα χέρια μου μια ιστορία μας και βουρκώνω, βιώνω τον έρωτα μέσα από αυτόφωτες συγκινήσεις και λέω δεν γίνεται να μείνουμε σ'αυτήν την πραγματικότητα ρε γαμώτο, είναι τόσο λίγα τα υποκατάστατα για να μας είναι αρκετά.

Σχηματίζω έναν αριθμό που δεν υπάρχει, σε στέλνω στο διάολο και σε καληνυχτίζω, γιατί νομίζω απόψε σ'αγάπησα πάλι.

You Might Also Like

4 σημειώσεις

  1. Υποκατάστατα παντού. Το μοτο της εποχής μας... Καληνύχτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μα μέχρι πότε; Ας ελπίσουμε όχι για πολύ γιατι δεν αντέχεται.. καλημέρα αγαπημένη μου @roadartist

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φοβάμαι λίγο, τρέμω μη σου πω, όταν διαβάζω για ιστορίες που δεν τελειώνουν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

.

.