μια καλοκαιρινή νύχτα τον δεκέμβρη

«Σήμερα μου είπαν γιορτάζει ο Αγ. Λαυρέντιος. Μου ‘παν είναι η νύχτα των ερωτευμένων,  η νύχτα που πέφτουν συνέχεια αστέρια..  θα δού...







«Σήμερα μου είπαν γιορτάζει ο Αγ. Λαυρέντιος.
Μου ‘παν είναι η νύχτα των ερωτευμένων,
 η νύχτα που πέφτουν συνέχεια αστέρια..
 θα δούμε.
 Παρατήρησέ τα κι εσύ εκεί, που είναι ανοιχτοί οι ουρανοί..»


Όταν είδα το μήνυμα το ρολόι ήδη έδειχνε 4 το μεσημέρι. Η αδερφή μου ποτέ δεν παρέλειπε να με ενημερώσει για τα «περί έρωτος και άλλων δαιμονίων». Περίεργο, μόλις είχα τελειώσει το ομώνυμο βιβλίο. Και ενώ ο ήλιος καίει και προσπαθείς να επιβιώσεις στη ‘λάβα’ του καλοκαιριού, που ακόμα και στην εξοχή είναι ανυπόφορη, φαντάζεσαι ήδη αυτήν την Αυγουστιάτικη νύχτα που σε λίγο θα αρχίσει να πέφτει. Καλοκαίρι, έρωτας, αστέρια… επικίνδυνες λέξεις και όλες μαζεμένες στις αράδες ενός μηνύματος.. τι να έκρυβε άραγε αυτή η νύχτα; Ποια η μαγεία της εντέλει;
Την τελευταία φορά που είδα να πέφτει ένα αστέρι θυμάμαι ότι το βλέμμα μου καρφώθηκε σ’ αυτήν την λάμψη που έγινε εντονότερη ενώ χανόταν, μέχρι να σβηστεί  οριστικά από το πλάνο. Σαν κάτι να είχα ξεχάσει όμως. Ένα αστέρι πέφτει.. κι εγώ.. είχα ξεχάσει να ευχηθώ! Ήταν καλοκαίρι, βρισκόμουν στην παραλία, κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό, ένα πεφταστέρι μου χαρίστηκε απλόχερα, και εγώ.. ξέχασα να κάνω ευχή. Γιατί;. Απόλαυσα το θέαμα. Έζησα την μαγεία της στιγμής. Μα δεν ονειρεύτηκα, δεν ευχήθηκα, δεν σκέφτηκα να δώσω μία ακόμα ελπίδα στα όνειρά μου να γίνουν πραγματικότητα… Γιατί; 
Και η λάμψη όλων των άστρων μαζί συντρόφευε την παρέα μας με μία μελωδία που έπαιζε σιγανά στο ράδιο.  
Κι εγώ εκείνο το ζεστό βράδυ του Αυγούστου και με μία χαμένη ευχή, αναρωτήθηκα μήπως δεν είχα ξεχάσει να ευχηθώ.. μήπως απλώς δεν θέλησα;  
..μήπως τελικά είχα ξεχάσει… να ερωτευτώ; 
 *  *  *
Στη βεράντα που τα γύρω φώτα είναι λιγοστά, ενώ η θάλασσα εύκολα διακρίνεται και τα φώτα στις απέναντι πόλεις να φωτίζουν τον ορίζοντα. Η παρέα μου πλέον.. ξανθιά! Μία κρύα μπύρα να με συνοδεύει στην αποστολή μου απόψε. Τα αστέρια τρεμοπαίζουν και εγώ ψάχνω να βρω τους ερωτευμένους που γιορτάζουν. Έξω δεν έχει ψυχή.. ούτε ψυχή  ερωτευμένη. Μα όντως οι ουρανοί είναι ανοιχτοί εδώ. Ένα τεράστιο πανί ο ουρανός και σκόρπιες μικρές κουκκίδες. Να η Μεγάλη Άρκτος και η  Κασσιόπη.. και είναι όντως όμορφο να παρατηρείς τα αστέρια στον καλοκαιρινό ουρανό. Μαγεύεσαι και είσαι έτοιμος να τους δοθείς ολοκληρωτικά πριν καλά-καλά καταλάβεις ότι πολλά από αυτά δεν υπάρχουν πια· έχουν χαθεί μαζί με τις ευχές που έγιναν σ’ αυτά. Μα το αστέρι που πέφτει δεν είναι η ευχή που φέρνει στο μυαλό σου ένα όνειρο, είναι η ευχή που φέρνει στην σκέψη σου έναν άνθρωπο. Γιατί τα αστέρια είναι μαγεία, όπως και ο έρωτας. Ένας έρωτας που για δέκατα του δευτερολέπτου παίρνει σάρκα και οστά. Ενώ περιμένω η μυρωδιά απ’ το φιδάκι σε συνδυασμό με την μυρωδιά του χώματος από την υγρασία μειώνει τις αντιστάσεις. Τα βλέφαρα μου τρεμοπαίζουν, μα τα αστέρια μένουν εκεί. «Κοίτα, ένα αστέρι έπεσε!» Μα σε ποιον απευθύνομαι; αφού είμαι μόνη μου έξω.. Ξέχασα όντως να ερωτευτώ αυτό το καλοκαίρι. 
Έπιασε ψύχρα. Και πάλι δεν ευχήθηκα.. του χρόνου την ίδια μέρα να μου το θυμίσεις. Κοίτα τον ουρανό και εσύ όπως και να ‘χει, κάνε μια ευχή. *
 10 Αυγούστου 2010


You Might Also Like

0 σημειώσεις

.

.